Een verbonden samenleving

02-04-2020

Hoe kijk jij tijdens de Coronacrisis naar de wereld? Is dat door een functionele bril waarbij je onder meer nadenkt over de economische gevolgen van een wegvallende afzetmarkt, wat de consequenties gaan zijn voor werkgelegenheid, hoe team- en klantrelaties online te onderhouden, et cetera. Of kijk je door een relationele bril waarbij je de wereld ziet als een plek vol medemensen die onzeker en zoekend zijn wat de huidige situatie voor hen en voor anderen betekent. En waarbij je nadenkt hoe je iets voor hen kunt betekenen.

Ik hoop dat je antwoord is: door beide brillen. Allereerst is de functionele bril noodzakelijk. Immers, organisaties, teams en functies bestaan om resultaat te behalen. En om resultaat te behalen is het van belang om bewust keuzen te maken hoe je deze crisistijd doorkomt. Met je ratio als ‘wapen’ kom je onder meer tot een aangepaste strategie, speciale acties en nieuwe producten of diensten. Ik spreek en zie veel mensen die hier momenteel hartstikke druk mee zijn. En terecht, het gaat om het voortbestaan van hun bedrijf of het zekerstellen van de eigen baan of die van anderen. Oftewel, blijf vooral met je functionele bril en je ratio aan de slag om te komen tot antwoorden hoe met de huidige omstandigheden om te gaan.

Tegelijkertijd hoop en wens ik dat je ook je relationele bril opzet. Immers, organisaties, teams en functies bestaan uit mensen, en het zijn de mensen die de resultaten behalen. Met je emotie als ‘wapen’ vraag je je af wat de impact van de crisis is op je collega’s en je klanten. Welke stress levert het hen op en hoe gaan ze hiermee om? Wat doet de onzekerheid met ze? Waar liggen ze ’s nachts wakker van? En als je voorbij de grenzen van de organisatie kijkt, met de maatschappij als jouw aandachtsveld, vraag jij je dan ook af wat de mentale consequenties zijn voor je vrienden, je buren, mensen in de vitale beroepen, afgezonderde ouderen, ZZP’ers zonder inkomen of voor mensen met een psychische aandoening waarvan de kinderen nu ineens hele dagen thuis zijn? Of wat het betekent als een dierbare in het ziekenhuis ligt en de familie mag er niet naartoe? En wat het betekent als deze dierbare overlijdt en je hem of haar slechts in kleine kring mag begraven?

Wat ik ervaar is dat de meeste mensen zowel door de functionele en relationele bril kijken, maar wel voornamelijk op het niveau van wat de crisis betekent voor henzelf, hun team of hun organisatie. Logisch lijkt me omdat de crisis een primair instinct oproept om te willen overleven. En dus zet je met je ratio de benodigde acties in gang (je functionele bril) om het inkomen zeker te stellen. Overleven betekent ook tot een groep (blijven) behoren en dus gaat je aandacht primair naar de mensen met wie jij je dagelijks verbindt. Je wilt ook graag dat zij het goed hebben (je relationele bril) en je wil je met hen verbonden blijven voelen.

Wat ik echter nog mis bij veel mensen, is dat ze hun functionele en relationele bril ook opzetten om te bedenken wat ze voor de maatschappij of mensen buiten Nederland kunnen betekenen. Wat weerhoud je ervan om je ook voor vage bekenden of zelfs onbekenden in te zetten? Meer dan ooit is het nu van belang dat we acteren vanuit een wij-gedachte en is er de noodzaak om gezamenlijk te bouwen aan een verbonden samenleving. Zo hebben wij van COURIUS besloten om onze producten, diensten en kennis belangeloos beschikbaar te stellen voor hen die dit nodig hebben. In dit verband komen de woorden van John F. Kennedy bij me op

“Ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country.”

Wat is jouw antwoord?

 

Dit gastblog is geschreven door Marco Buschman, Managing Partner bij COURIUS, specialisten in de menskant van veranderen. Hij is een energieke en uitdagende leiderschapstrainer, team- en executive coach, spreker en auteur van de bestseller Verbindend Vermogen.